Expoësitie 'Veilige Vleugels'

Met hart en ziel, tezamen met kennis en kunde zet ik mij in binnen de missie (vroeg)signalering en preventie van kindermishandeling. Want geweld hoort nergens thuis. Binnen mijn dagelijkse praktijk in de psychotraumahulpverlening en persoonlijk leven, ontmoet ik veel volwassen mensen die het getraumatiseerde jonge kind dagelijks met zich meedragen. Als een zwaar en voor de omgeving onzichtbaar juk vol pijn, dat maakt mensen bijzonder eenzaam.

Naast gevoel van mededogen en respect raakt mij dit als medemens tot diep in mijn ziel. In het contact ben ik er - vanzelfsprekend - volledig voor de ander. Maar omdat we - niets meer of minder - dan mens kunnen zijn, is het voor mij persoonlijk belangrijk om deze diepe geraaktheid ook kwijt te kunnen. Mijn gevoelens en gedachten van troost die ik een ieder in pijn zo toewens, vertrouw ik het meest aan papier toe. Daar op het papier wordt in alle stilte de poëzie geboren.

De laagjes verf en de collage kunst over het werkelijke beeld van de foto heen, symboliseert de verborgen en veelal vermeden wereld van het kind die gevangen zit in de ingedikte sfeer van kindermishandeling. Uit gevoel van onveiligheid ligt de puurheid van het werkelijke beeld van het kind verscholen achter verschillende laagjes van angst, tezamen met de verscheurdheid en verwarring die uit het schilderij naar voren komen.

Kijk voor meer informatie over de expoësitie 'Veilige vleugels' hoe de verborgen signalen van kindermishandeling - symbolisch - in beeld gebracht zijn op: www.dewegnaarbuiten.nl